Strona 10.

Skarby ze starego zeszytu – ciasto ucierane z owocami

Zajrzałam ostatnio do starego zeszytu w poszukiwaniu receptury na jakiś dobry pasztet. Znalazłam dwie, ale oprócz tego wpadło mi w oko jeszcze kilka pożółkłych karteczek z innymi przepisami, które koniecznie chciałabym wypróbować. Najczęściej spisywane przez moją mamę, na szybko, nierzadko bez tytułu i teraz tylko po składnikach można się domyślić o co chodzi. „Piec w średnio nagrzanym piekarniku…” – kuchenki w tamtych czasach nie miały jeszcze precyzyjnego pomiaru temperatury :-)

Znając moją mamę, jeśli spisywała jakiś przepis, musiało to być coś naprawdę dobrego. I niezbyt skomplikowanego. Takie jest właśnie to dzisiejsze ciasto. Po raz pierwszy upiekłam je kilka dni temu, z połowy porcji, aby wykorzystać dwie gałązki rabarbaru, które leżały w lodówce.

Pokazałam Wam zdjęcie na instagramie i ku mojemu zdziwieniu sypnęły się dziesiątki lajków. Przepis zasługuje na wieczne utrwalenie na blogu, więc upiekłam jeszcze raz.

Ucierane ciasto z owocami

Składniki:

125g miękkiego masła
150g cukru pudru
4 duże jaja
250g mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
owoce (np. 3 gałązki rabarbaru)
cukier puder i cukier waniliowy do posypania

Mikserem ubijamy masło z cukrem pudrem. Kiedy masa będzie pulchna, dodajemy 4 jaja. Ubijamy na puszysto, następnie dodajemy 250 g mąki i łyżeczkę proszku do pieczenia. Przekładamy do wysmarowanej foremki. Na górze układamy owoce w kawałkach (na pierwszym zdjęciu rabarbar, nektarynka i borówki).

Pieczemy w 180 stopniach około 50 min. Wierzch ciasta powinien się ładnie zarumienić, a patyczek wetknięty do środka powinien pozostać suchy.

Po przestygnięciu posypujemy cukrem pudrem z cukrem waniliowym. Jemy jeszcze ciepłe, smacznego!

ps. aby owoce nie wpadły do środka, lepiej użyć większej foremki (tak, aby surowe ciasto miało około 3 cm wysokości) i nie przesadzać z ilością owoców. Oczywiście można wykorzystać dowolne owoce, ale w oryginale był to przepis na placek ze śliwkami.

Quiche ze szparagami i parmezanem

Tak sobie teraz pomyślałam, gdyby zdarzył się jakiś cud i mogłabym wydać swoją książkę kulinarną, na 99% byłaby to właśnie książka o tartach i quiche’ach. Lubię – zarówno te słone, jak i słodkie, za ich prostotę, nieskończoną liczbę możliwości, czasem za urodę, oczywiście też za smak. W przypadku tart talent jest potrzebny raczej po to, by zepsuć. Sprawdzony, dobrze skomponowany przepis jest gwarancją sukcesu.

O różnicy pomiędzy tartą a quiche już kiedyś pisałam, ale w skrócie przypomnę jeszcze raz. Quiche (czyt. kisz), pieczona najczęściej w okrągłym ceramicznym naczyniu, jest wytrawna, na kruchym lub francuskim spodzie, a podstawą appareil, czyli nadzienia jest zawsze mieszanina śmietany i jaj. Z kolei tarty mogą być wytrawne, lub słodkie, na dowolnym spodzie, w jakim bądź kształcie i z rozmaitym nadzieniem.

Dzisiejszy przepis, choć bez mięsa i z niewielu składników, nie jest tak do końca niewinny. Zawiera, w sumie, prawie 200g parmezanu i podczas pieczenia widać, jak ten tłuszczyk sobie pyrka na brzegach i powierzchni. Ale zapewniam, wart jest grzechu :-)

Quiche ze szparagami i parmezanem

{foremka 20/20cm}

Ciasto:

185g mąki pszennej
95g zimnego masła
95g startego parmezanu
1 jajo
szczypta soli
około 30ml wody

Nadzienie:

50 + 50g startego parmezanu
pęczek zielonych szparagów
2 jaja
200ml gęstej śmietany
sól i pieprz
kawałek masła do posmarowania foremki

Wszystkie składniki ciasta, opócz wody, zagniatamy. Jeśli ciasto jest zbyt suche, kruszy się, dodajemy trochę wody. Zagniatamy gładkie ciasto, formujemy z niego kulę i chłodzimy w lodówce minimum 30 minut.

Umieszczamy kulę ciasta pomiędzy dwiema warstwami papieru do pieczenia i rozwałkowujemy kwadrat nieco większy od foremki.

Foremkę smarujemy masłem, piekarnik rozgrzewamy do 180 stopni.

Wykładamy ciasto do foremki, nakłuwamy widelcem i podpiekamy około 15 minut.

Szparagi płuczemy i odrywamy końcówki. Gotujemy je w osolonej wodzie około 5 minut. Odcedzamy i zanurzamy w zimnej wodzie, następnie odsączamy nadmiar wody na czystej ściereczce.

W misce mieszamy jaja ze śmietaną i 50g parmezanu. Przyprawiamy pieprzem i solą.

Na podpieczony spód wykładamy szparagi i zalewamy w/w masą.

Wstawiamy do pieca na 20 – 25 minut, po czym posypujemy resztą sera i odrobiną pieprzu. Zapiekamy jeszcze około 10 minut, aż wierzch się ładnie zarumieni (pod koniec można nieco zwiększyć temperaturę). Podajemy od razu, na ciepło, z sałatką, smacznego!

Na podstawie Zeste

Tagliatelle z sercem karczocha i szałwią

Przez dłuższy czas do karczocha podchodziłam jak pies do jeża. I choć jeszcze nie odważyłam się przygotować od podstaw surowego, to te ze słoika nie mają już przede mną zbyt wielu sekretów. Najbardziej smakują mi grillowane serduszka w oliwie ♥ Karczochy to jedne z najatrakcyjniejszych warzyw i przyznam się Wam, że nie mam serca psuć tak pięknych okazów. Obawiam się, że zamiast wykroić smaczny środek, patrzyłabym jak marnieją i więdną z godnością.

Na koniec krótka lekcja języka francuskiego:

Avoir un coeur d’artichaut – dosłownie mieć serce karczocha – oznacza osobę kochliwą, niestałą w uczuciach. Taką fru fru, z kwiatka na kwiatek ;-)

W tym daniu jest wszystko, co lubię. Oprócz w/w na „k”, jest makaron (zawsze wyjadam z durszlaka, jeszcze ciepły, tuż po ugotowaniu). Usmażone na masełku, chrupiące listki szałwii – uwielbiam! Parmezan – no wiadomo. Całość palce lizać. Spróbujcie koniecznie!

Tagliatelle z sercem karczocha i szałwią

{4 porcje}

20 marynowanych serc karczocha (przeciętych na pół)
4 ząbki czosnku (starte)
60ml oliwy
500g makaronu tagliatelle
50g masła
pęczek szałwii (tylko listki)
50g parmezanu lub sera pecorino

Piekarnik rozgrzewamy do 220 stopni.

Blachę wykładamy papierem do pieczenia. Układamy na niej połówki karczocha. Oliwę mieszamy z czosnkiem i tą miksturą smarujemy wnętrze karczochów. Pieczemy około 15 minut, aż lekko się zarumienią.

Makaron gotujemy al dente w osolonej wodzie.

Masło rozpuszczamy w rondelku, dodajemy szłwię i gotujemy około 1 min, aż zmieni kolor na lekko brązowy.

Odcedzamy makaron i od razu mieszamy z masłem (listki zostawiamy do dekoracji).

Dzielimy na porcje, dodajemy karczochy, przystrajamy szałwią i startym parmezanem. Ewentualnie doprawiamy pieprzem i solą. Smacznego!

Na podstawie książki ” Végétarien facile” Wyd. Marabout

Chlebek bananowy Króla Artura

Czy jest jeszcze ktoś, kto nie zna chlebka bananowego? Nie dość, że smakuje jak prawdziwy comfort food, to jeszcze nazwę ma taką milutką dla ucha… Przepisów na chlebek jest wiele, ale wypróbujcie ten klasyczny – wilgotny w środku, z wyraźnie wyczuwalnym bananowym smakiem i nutką korzennych zapachów.

Przepis pochodzi z anglojęzycznej strony King Arthur Flour. Składniki podaję w dwóch wersjach: cup i gram. Miarki „cup” są dziś dostępne i popularne, ale jeśli macie wątpliwości, polecam Waszej uwadze ten wpis.

Chlebek bananowy

{jedna keksówka}

1/2 cup (113g) masła w pokojowej temperaturze (+ odrobina do posmarowania foremki)
2/3 cup (142g) brązowego cukru
1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
1 łyżeczka cynamonu
1/4 łyżeczki gałki muszkatołowej
1 łyżeczka sody oczyszczonej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka soli
3 średnie bardzo dojrzałe banany
3 łyżki konfitury morelowej lub pomarańczowej
1/4 cup (85g) miodu
2 duże jaja
2 i 1/4 cup (270g) mąki pszennej
1/2 cup (60g) orzechów (włoskich, laskowych, lub nerkowców)
2 łyżki bułki tartej lub mielonych migdałów do posypania foremki

Piekarnik rozgrzewamy do 165 stopni. Foremkę keksówkę smarujemy masłem i posypujemy bułką tartą lub zmielonymi migdałami.

W dużej misce ubijamy mikserem masło z cukrem, aż masa będzie puszysta. Dodajemy ekstrakt waniliowy, cynamon, gałkę, sodę, proszek i sól.

Dodajemy obrane i rozdrobnione widelcem banany. Mieszamy z kofiturą i miodem, następnie dodajemy jaja. Miksujemy na gładką masę, potem mieszamy z mąką.

Na koniec dodajemy posiekane orzechy i przekładamy do foremki. Wyrównujemy wierzch ciasta i pozostawiamy na 10 minut, aby sobie poleżało.

Pieczemy około 1h 10minut, do momentu aż patyczek wetknięty do środka ciasta wyjdzie suchy, lub pozostanie na nim tylko kilka grudek. Jeśli wierzch zacznie zbyt mocno się rumienić, przykrywamy ciasto folią aluminiową.

Wyjmujemy z piekarnika i pozostawiamy do wystygnięcia – około 10 minut. Potem wyjmujemy z foremki i studzimy na kratce.

Chlebek jest nawet lepszy na drugi dzień, kiedy stanie się bardziej wilgotny. Smacznego!

Save

Nasi goreng

To niepozorne danie jest narodową potrawą Indonezji, ale tak naprawdę przepis został wynaleziony w Chinach, mniej więcej 2000 lat p.n.e. Wersje są różne, w zależności od regionu. Niekiedy kurczaka zastępuje się krewetkami, czasem to tylko ryż smażony z warzywami. Podstawowymi, niezmiennymi składnikami nasi goreng są: smażony ryż oraz jajo sadzone, najlepiej takie z jeszcze płynnym żółtkiem.

Na smak potrawy bardzo wpływa sos – sojowy i ostrygowy, dlatego nie warto ich pomijać. Bardzo polecam Waszej uwadze ten przepis, a znalazłam go w ciekawej i ładnie wydanej książce Ghillie James pt. „Étonnantes céréales” (w oryginalnej wersji „Amazing grains”).

Nasi goreng

Składniki {4 porcje}: 2 łyżki oleju roślinnego, 4 jaja, 1 cebula (drobno posiekana), 400g kurczaka (udka bez skóry i kości lub piersi), 2 ząbki czosnku (drobno posiekane), 200g jarmużu*, 400g ugotowanego i wystudzonego ryżu (długoziarnistego), 2 łyżki sosu ostrygowego, 1,5 łyżki ciemnego sosu sojowego, 1 łyżka oleju sezamowego, pieprz i sól

*w oryginalnej wersji kapusta pekińska, zielona lub chiński brokuł

Liście jarmużu (bez włókien i łodygi) kroimy w paseczki.

Na patelni rozgrzewamy łyżkę oleju i smażymy jaja sadzone. Pozostawiamy na minimalnym ogniu, aby nie wystygły (można to zrobić w czasie przygotowania właściwego dania).

W woku rozgrzewamy resztę oleju, w tym sezamowego, i smażymy kurczaka. Pod koniec dodajemy cebulę. Kiedy cebula zacznie się karmelizować, dodajemy czosnek i jarmuż. Smażymy około 2 -3 minuty.

Wrzucamy ryż i resztę składników. Doprawiamy do smaku. Smażymy jeszcze chwilkę. Dzielimy na porcje, na górę kładziemy jajo sadzone i podajemy od razu. Smacznego!